2008/May/01

วันพฤหัสบดีที่ 1 เมษายน 2551 

 

 

การเดินทางของส้มโชกุน

เด็กหญิงส้มโชกุน เดินออกจากร้านพร้อมพี่
พี่ก็เอาน้องส้มโชกุนใส่กล่อง แล้วก็ไปนั่งรอที่ไปรษณีย์
รอเวลาเจ้าหน้าที่เรียก... ในใจก็นั่งคิด... ไม่ได้คิดอะไรหรอก คิดถึงเรานั่นแหละ
ก่อนจะเดินไป เพื่อส่งน้องส้มโชกุนไปให้ตูน
ก็ถือกล่องส้มโชกุนไว้แน่น คิดในใจว่า... ไปถึงแล้ว... บอกคนรับด้วยนะ ว่า คิดถึง..

จ่ายค่าธรรมเนียม อะไรเสร็จเรียบร้อย
ก็ปล่อยให้เจ้าน้องส้มโชกุนเผชิญโลกกว้าง..
เดินทางของน้องส้มโชกุนจาก ยะลา ไปสู่ ปากเกร็ด ก็เริ่มขึ้น

หนึ่งพันสองร้อยกว่ากิโลเมตร
ผ่าน ยะลา ปัตตานี สงขลา พัทลุง ตรัง นครศรีธรรมราช
สุราษ ชุมพร ประจวบ เพรชบุรี ราชบุรี สมุทรสงคราม นนทบุรี
ระยะทางในเดินทางเกือบครึ่งประเทศ...... จนถึงปากเกร็ด

ไม่ใช่เพียงแค่ ผลส้ม ที่ส่งไป
แต่มันคือ ความคิดถึง และ ความรู้สึก ที่ถูกส่งไปด้วย

เด็กหญิงส้มโชกุน อาจจะต้องไปนอนค้างคืนที่ไหนคืนนึง
แล้วก็ต้องแออัดกับกล่องใบต่าง ๆ
กว่าจะเดินทางถึง ปณ. ปากเกร็ด

จาก ปณ ปากเกร็ด ไปถึงบ้านน้องตูน
บุรุษไปรษณีย์ใจดี ก็ต้องหอบหิ้วมันไป

..... กว่าจะถึงมือน้องตูน.....

พี่ว่า... มันโรแมนติกกว่าส่ง sms อีกนะ
การเดินทางของเด็กหญิงส้มโชกุนอะ

 

 

 

...
ส่งส้มโชกุนไปให้น้องตูน พร้อมกับรูปภาพ
ก็ไม่ได้บอกนะ ว่าส่งไป กะเซอไพร์ซ

ตูนบอกว่า ตอนพี่ไปรษณีย์มาส่ง
เค้าบอกว่า....
"น้อง.. ส่งมาจากยะลา ระเบิดรึปล่าว"
ตูนก็ดูที่ชื่อคนส่ง อ้าว พี่ตี้นี่หว่า
"ตำรวจส่งมา ไม่ใช่ระเบิดหรอกพี่ 55+"

วันนี้ตูนเลยโทรมา แต่ไม่ได้รับ
โทรมาขอบคุณกับส้มโชกุนนี่แหละ

 

 

 

 

 

 

จริงๆ แล้ว เมื่อวานพี่ส่งโทรเลขไปให้ด้วยนะ
เป็นวันสุดท้ายที่ไปรษณีย์จะทำการส่งโทรเลข
ก็เลยส่งไปให้... เก็บไว้
เผื่อวันหน้าวันหลัง
ตูนเห็นโทรเลข
จะได้คิดถึงพี่บ้าง
ว่า....
พี่ตี้เป็นคนแรกและคนสุดท้ายที่ส่งโทรเลขไปหา 55+